27.12.2010 saat 1:56 ben uyanığım bilgisayar başında telefonum çaldı yanıbaşımda arayanın annen olduğunu gördüm o saatte telefon hayır için çalarmı çalmaz açmıyacam dedim telefon öyle elimde bakıyorum salak salak içimden bişeyler akıp gidiyo yok diyorum olamaz sanki ben açmasam telefonu kötü bişeyler olmayacak sanki ben duymasam olanları annenden gerçekleşmeyecek , beşinci çalışı filandı telefonu açtım karşımda ağlayan çaresiz bir kadın Dost'u kaybettik dedi o dakika hiç bişey diyemedim annene 7 kat elmişim gibi başın sağolsun dedim kapadım telefonu, ben bunu yaptım annene sonraki yarım saat salak salak dolandım evde sonra sigaramı söndürürken Dost gitti dedim Dost gitti yaşlar süzülmeye başladı gözümden sonrası zaten berbattı evlat çok canımız yandı çok zor sensizlik hergün her dakika özlenmektesin bu sana hiç dokunamayan teyzen tarafından ben bu kadar üzülmüşken annenin yaşadıklarını anlamama imkan yok biliyomusun o çok özlüyor seni
bu bloğu açalı 6-7 ay olmuştu ihmal ettik hayatın getirdiği abuk sabuk şeyler yüzünden ihmal ettik yazmadık mucize oğlandın gideceğini hiç düşünmememiştik ki bu konuda özür dilerim senden güzel oğlum benim
dilerim şu an olduğun yerde çok mutlusundur kardeşinle koşturup oynuyorsundur artık acı yok, ilaç yok, doktor yok en azından bunlar için seviniyorum senin adına ama keşke gitmeseydin be evlat keşke bırakmasaydın bizi
anneni merak etme o çok güçlü tamda sana yakışır bir anne hala dimdik ayakta çok ama çokö zlüyor seni ama tıpkı senin gibi asaletinden ödün ermiyor acısını onun kadar asil yaşayan bir insan görmedim onunla gurur duyuyorsundur eminim bende onu hiç yalnız bırakmayacağıma söz veriyorum sana rahat uyu evlat asla unutulmayacak , hep çok özleneceksin....
seni çok seven Eda teyzen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder