Hayatımda hep birşeyleri sahiplenmekten korktum ben.Bir canlıyı veya bir nesneyi... Çok sevmekten hep korktum..Ama herzaman da çok sevdim... Ara ara Tanrı'nın sürekli çok sevdiklerimi benden aldığını düşünürdüm bu yüzden kaçtım çok sevmekten. Çünkü birgün gideceklerini biliyordum ya da ben de gidebilirdim onlara bu acıyı yaşatmaya hakkım yoktu. Giden olmak mı daha acıdır geride kalan olmakmı bunu birtürlü çözemedim.Çünkü çok sevdiğim canlılara büyük acılar bırakmak da geride kalmak kadar acı verici olabilirdi. Bu yüzden korktum hep çok sevmek ve sevilmekten. İlk sevdiğimi 5 yaşında kaybettim canım babamı...Ölümün ne kadar acı birşey olduğunu o yaşta öğrenen bir kişi olarak tek gerçeğin de o olduğunu bilerek yaşadım hep. Giden zaman gibi geri gelemeyen tek şeydi. Madem dedim ölüm var ki bundan kaçamayız o halde sevdiklerimizle yaşayabildiğimiz kadar güzel şeyler yaşayalım. Onlardan kalan güzel hatıralar olsun, hatırladıkça gülümsetsin bzi. Evet gidenin arkasından ağlayabilindiği kadar ağlamalı, hatta vurmalı kırmalı içindeki üzüntüyü atabildiğin kadar atmaya çalışmalı. Ama o üzüntü öyle ki geliyor boğazda düğümlenip kalıyor...
Sabah beni aradığında "Allahım ne olur" dedim ne olur kötü bir haber vermesin... Telefona gitti geldi elim açmaya korktum ve korktuğum başıma geldi... Evet söylenecek kelime yok teselli edecek tek bir söz bile yok!Lanet olsun ki bu da başka koyuyor insana. Çok güzel bir ana-oğuldunuz, çok şanslı bir evlattı,çok mutlu yaşadı ve giderken de çok mutluydu bunları söylememe gerek bile yok. Çünkü bunları hepimiz çok iyi biliyoruz. Sana diyebileceğim ağlayabildiğin kadar ağla Mesta, acını yaşayabildiğin kadar yaşa.Gözyaşını asla içine atma. Bizlerin en büyük özgürlüğü acımız. Acımızı yaşamakta özgürüz...
Şimdi vicdanın çok rahat, biliyorsun onun için elinden gelen herşeyi yaptın. Biliyorsun o gerçekten "çok mutluydu". Bunu söylemek çok acı ama biliyordun elbet bir gün gidecekti, elbet bir gün ayrılacaktı yollarınız"...Ölüm ne zaman gelirse gelsin, her gelen ölüm erken gelir Mestacım. Ama gel gör ki saati,zamanı yok... Şu an eminimki hayatının en büyük korkusuyla yüzleşiyorsun ve bilmen gereken birşey daha var "DOST SENİ HERZAMAN GÜÇLÜ BİR KADIN OLARAK BİLDİ...ONUN GÖZÜNDE BİR KAHRAMANDIN SEN... EMİN OL ÜZÜLMENİ ASLA İSTEMEZ"...
Ölümün en kötü yanı ne biliyormusun artık sevdiklerimizin sarılacağımız bir bedeni olmaması. Oysaki bizler onların ruhlarını sevdik. O ruhlar ki herzaman bizimle kalacak. Sonsuz kalan tek şey maneviyat bu evrende, maddecilikten ruhanizme geçişte bitiyor olay. Dost herzaman yanında olacak. Tıpkı beni 5 yaşında bırakıp giden babamın 17 yıldır yanıbaşımda olduğu gibi...
Dost'a büyük bir özür borçluyum onu gelip göremedim oyun oynayamadık yuvarlanamadık yerde onunla. Ödül mamaları yediremedim ellerimle oğluma. Ama şimdi özgürlük bulutları arasında uçuyor.Ruhu bir o kadar hafif, eminim benim de ziyaretime gelecektir...
Nupelda
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder