dost oğlanım giderken beni görmeye geldi...hissetim onu bu evde..mesta daha aramamıştı bile..birden dost gitti dedim..sonra tel çaldı..açmak istemedim ama dünyalara değen sevgim vardı karşıda..açtım..şaşırmadım..gözlerimden yaşlar aktı kızımın tüylerine..annecim dost abini cennete göndermeye gitmeliyim dedim..anladı..yatağına yattı..o yol ne kadar uzun ne kadar soğuk ne kadar boş geldi..eve girdim...oğluma baktım baktım baktım..o değildi orada yatan sadece bu dünyadaki bedeni idi..oğlum orda annesinin yanındaydı..bizim yanımızdaydı.ağladım dost ağladım arkandan..annene sarıldım bol bol..ona mochanın nası bazen sen gibi olmaya çalıştığını anlattım..ona ne kadar mükemmel bir anne olduğunu anlattım..senin ne kadar mutlu olduğunu anlattım...onu dinledim..hep sen varsın oğlum..artık o kadar özgürsün ki...annecinin koynundasın...gitmedin ki..kim gönderebilir seni!!
can ablam bi tane mesta ablam...üzül ağla dağıt parçala küfret..ben burdayım...seni çok seviyorum..
Beren
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder